Ömür Konçertosu

Bu gün Varlık Dergisi'nde gördüm bu şiiri, Kadıköy vapurunda okudum;sonra tekrar okudum, tekrar okudum, defalarca okudum; buradan da paylaşmak istedim, bir şiir bu kadar güzel olabilir ancak...

Bu gün Varlık Dergisi'nde gördüm bu şiiri, Kadıköy vapurunda okudum;sonra tekrar okudum, tekrar okudum, defalarca okudum; buradan da paylaşmak istedim, bir şiir bu kadar güzel olabilir ancak...

güneşin son ışıklarına tutunuyor kirpiklerim

bir martı geçsin istiyorum, geçmiyor,

ey us kimle sözleştin de kiraladın bu bedeni

üstüme üstüme bir deniz, çağırır mı kovalar mı beni bilemem.

sen ey gövdem, yoktur bir kafesten farkın

ben ki yaşadıkça tutsağım sende

ve yapraklarından nasıl düşerse bir ağaç

öylece düşüyorum günlerden

acılara, yalnızlığa, kendime çarpa çarpa

yapraklar ki göz yaşları ağaçların.

insanın kalbinde ümit seziyorum, yağmurun sesinde bulut

biliyorum, eninde sonunda bir veda şarkısı ömür

içimin karasına oturmuş bir gemidir umut.

ayaklarda biriken onca yol, yollarda biriken yolculuk

birer hatıra olur ve bir hatıra  kapanmış bir devir ve nedir ki

hüzünden başka.

ömür, kıyılarıyla birlikte akan nehir

yetmiyor mecalimiz bu çetrefil seyri anlamaya

fakat yine de her anda kaybedilmemiş bir füsun var

yitirilmemiş bir mücadele.

bir deniz ömür derinlerde, sen arkadaşım ömrünün özetinde

ya rüzgar ol kıyıları vur ya da yosun ol kıyılara