Doğdukları Yerde Ölenler

Benim için ayrı bir yeri var bu şiirin... İki aşkım var benim çünkü, biri doğduğum şehir Afyon; bir diğeri de doyduğum şehir İstanbul..

Benim için ayrı bir yeri var bu şiirin... İki aşkım var benim çünkü, biri doğduğum şehir Afyon; bir diğeri de doyduğum şehir İstanbul..

Tüm küçük Anadolu şehirlerine gittiğinizde, kasabalarında dolaştığınızda yüzleri kırışmış amcalar, tek kaplı evlerin kapılarının evlerinin önünde oturan yaşlı teyzeler, plastik toplarla oynayan küçük çocuklar görürsünüz.

Ben de ne zaman Afyon'a gitsem; Karahisar kalesinin etrafındaki eski konakların arasından gezsem bu şarkı gelir aklıma, eve geldiğimde de 4-5 defa dinlerim bu şiiri.

Söz ve müzik Zülfü Livaneli'ye ait. 1999 yılında çıkan "Neylersin" adlı albümün son parçası.

Buradan da paylaşmış olayım, tüm doğdukları yerde ölenlerin anısına...

Bozkırda bir kasabadan geçerken Tozlu yolda iki sıralı kahveler Öyle sakin kıpırtısız Otobüsü süzerler Doğdukları yerde ölenler

Sıcak öğle sonları, kan uykularda Serinliği dipsiz kuyuların Soğutulmuş testilerde sızıntı Güneş birden devrilir gider Ve geceleri titrek fenerler Hiç şıkayet etmezler Doğdukları yerde ölenler

Dağ başında bir köyde Kar altında dal gibi bir kız Munzur dağı gibi köye yazgılı Çeşme başındakı gülüşmeler

Dünya onlar için dönmez Bilmezler yol yorgunluğunu Sesleri yankı bulur Hep aynı kayadan, aynı saat diliminden Düşlerinde Çin-ü Maçin'e giderler Doğdukları yerde ölenler